شرح حال حاج علی حسین نصیرباغبان
وی در سال 1307 در خانواده ای مذهبی در شهرستان دزفول دیده به جهان گشود. در سنین نوجوانی والدین خود را در اثر بیماری وبا از دست داد و تحت ولایت عمویش مرحوم حاج علی داد نصیرباغبان درکنار مادر بزرگش تربیت شد. از همان ابتدای کودکی مانند دیگر افراد جامعه به کار در مزارع پرداخت. مدتی به بیشه در نزدیکی ملاثانی به کار کشاورزی پرداخت ولی اکثر عمرش را در مزارع واقع در نزدیک دزفول در منطقه ی قمش حاجیان سپری نمود. تخصص و تبحّر وی در کشاورزی چنان بود که بزرگان و خوانین، وی را یکی از کشاورزان نمونه می دانستند. زندگی ای ساده و به دور از نفاق و کینه در پیش گرفته بود. مانند اکثر معمّرین و سالخوردگان و هم دوره های خود از سیاست چیزی نمی دانست و هر کسی را که بر مسند قدرت بود قبول داشت. تنها و تنها خداوند و ائمّه اطهار علیهم السلام را مدّ نظر داشت و دیگر هیچ. شاید از صبح تا شب فقط چند نفر را می دید و ارتباطش با افراد جامعه بسیار محدود بود و هیچ سو ظنی به کسی نداشت. به طور کلی مصداق روایت «اکثر اهل الجنّه بلهاء» بود. آنچه که باعث توجّه اطرافیان قرار می گرفت اشعاری به اصطلاح فولکوریک بود که آنانرا در مجالس می خواند. گر چه شاعر این اشعار ناشناس بود ولی این اشعار فرهنگ مردم منطقه را متبلور می نمود. خودش نیز شعر سروده بود و در ساعات تنهایی به سرودن قطعاتی محلّی مبادرت نموده بود لیکن به جهت اینکه سواد خواندن و نوشتن را نداشت فقط خودش از این اشعار خبر داشت و اطرافیان. گاه گاهی بنده در خصوص شاعر شعر سروده شده پرسش می نمودم که در جواب متوجه می شدم که اشعار از خودش هستند یا از فایز دشتستانی و یا از فردوسی و بقیه شعرا. اشعاری را که می سرود به چند دسته تقسیم نموده ام. اشعاری که محلّی و دزفولی می باشند که یا متعلّق به خودش هستند و یا شعرای گمنامی دیگر و از جهت ادبی نیز چندان قابل توجّه نیستند ولی به جهت تحقیق در فرهنگ عامه مفید به نظر می آیند. دسته دیگر اشعار فردوسی هستند که به گویش دزفولی در شب نشینی ها سروده می شده اند و ایشان در حافظه داشت. دسته دیگر اشعار متعلّق به فایز دشتستانی شاعر قرن سیزدهم و اوایل دوره قاجاریه بود. وی اشعار فایز دشتستانی را از فردی کهن سال بنام «مانده فایز» فراگرفته بود که در دوران جوانی و شور و عشق با وی دمخور بوده و در کشتزار با هم کار می نمودند. مانده فایز فردی فقیر بوده است و به خوشه چینی می پرداخته که مرحوم حاج علی حسین و زارعان قمش حاجیان به او التفات می نمودند. و او نیز با خواندن اشعار فایز ایشان را سرگرم می نمود. دسته دیگر اشعار پراکنده و متفرّقه می باشند که اشعاری فارسی هستند و شاعر آنها شاید از شعرای معروف باشد ولی راوی از سراینده بی خبر بود.
سرانجام حاج علی حسین نصیرباغبان پس از قریب به پانزده سال خانه نشینی در سن 83سالگی به دلیل سکته مغزی به شدّت بیمار گشته و پس از یکسال از زمین گیری دار فانی را وداع گفتند. تاریخ وفات ایشان 20 آبان ماه 1390 می باشد.
روحش شاد و یادش گرامی باد